Canımın ardına seni koydum.
Eski püskü bir vitrinin buğulu camından yağmurlu sokağı seyreden o kar küreleri gibi; kalbimin tozlu vitrinlerini süsleyen tek yıldız sendin. Hani çocukların görür görmez istediği ve almak için ağlayarak annelerinin eteklerini çekiştirdiği pahalı oyuncaklar olur ya... Seni görünce ben de inatla yapışmak isterdim annemin ayaklarına ve bana seni alması için yalvarırdım.
Ama bana annem bile geri veremezdi seni.
Ölürdüm ben de.
Çocuklar gibi, ölmeyi bilmeden ölürdüm.
Annem kızmazdı hiç.
Elimi sımsıkı tutar ve hiç duraksamadan devam ederdi hızla yürümeye. Topuklarım kaldırımlara sürtünürdü, bakışlarım saplanıp kalırdı vitrin camlarına.
Yağmur şehre yağardı tanrım, neden benim gözlerim ıslanırdı? Kocaman bir yıldız nasıl olurdu da buğulu bir cama hapsolurdu?
Bu vitrinleri çocuklar ölsün diye mi dizerlerdi böyle rengarenk? Ben öldüğümde annem neden hiç kızmazdı bana tanrım? Öldüğümüzde nereye giderdi içimizde çalan şarkılar?
Hem anneler neden hiç bakmazdı ki yoldaki dükkanların camlarına? Bir şeye karşı gözlerimizi kapatmak, o şeyi yok etmeye yeter miydi? Ben de hep gözlerimi kapatırdım saklambaç oynarken –ama ilk önce hep beni sobelerlerdi.
Ben ölünce hangi camın ardına koyacaklar beni tanrım? Bu sefer annem başını kaldırıp bakacak mı acaba o dükkana? Beni görüp de ağlayan çocuklardan hangisi yazacak hatta bu mektubu? Ve bu kez gerçekten yok olabilecek miyim, saklambaç oynarken gözlerimi kapayınca? Peki ya annem kimin eteklerine yapışacak vitrindeki beni dilemek için?
25126.